betaalplatforms

door de betaalbarrière met BlendlePlus

Op maandagochtend 3 november 2014 schreef Frédéric Filloux in Monday Note dat hij niet veel verwachtte van Blendle buiten het Nederlandse taalgebied: The New York Times and Springer Are Wrong About Blendle (met reactie van Alexander Klöpping).
We weten niet meteen of Frédéric of Alexander gelijk zal krijgen. Maar er is meer. Er ontbreekt nog een schakeltje in de Blendle-keten. Die missing link had ik met een van de verre voorgangers van Blendle (een jaar of vijf voor Momac) mogen bedenken. Want hoewel Blendle volgens Alexander Klöpping mede is ontstaan uit frustratie over de opkomst van betaalbarrières (paywalls), heeft Blendle ook nog steeds een leesdrempel. En dat is helemaal niet nodig.
Waarom zijn betaalbarrières ook 25 jaar later na Nicholas Negroponte en eCash nog zo irritant? Dat zien we bij Blendle zelf. Via via krijg je een veelbelovende link voor ogen. Maar als je er op klikt kom je niet direct bij een leesbaar artikel. Je moet toch nog een betaalhobbel over. Hoewel Blendle oplettende lezertjes gratis startsaldo en een niet-goed-geld-terug garantie geeft, zou het natuurlijk beter zijn als die drempel helemaal niet bestond, of hoogstens een Y-splitsing zou zijn: “Heeft u nog geen Blendle-tegoed, lees dan links verder. Heeft u al saldo, dan gaat u vanzelf rechtdoor.”
Zo moeilijk hoeft dat niet te zijn. In het Blendle-model moet de lezer betalen. Om het betalen zelf zo makkelijk mogelijk te maken gebeurt dat uit een leesportemonnaie, die de eerste keer gratis wordt gevuld met een klein tegoed. Maar net als het saldo op de OV-chipkaart is zo’n leestegoed voor veel mensen toch iets engs. Wordt deze portemonnaie straks niet stiekem weggetrokken? Wat gebeurt er na opladen met het saldo? Is het beveiligd tegen lekken? Kan ik het terughalen als ik het voor iets anders nodig heb? Allemaal vragen die het doorklikken vertragen en leiden tot onnodig afhaken. Terwijl dat helemaal niet nodig is.